گفتم ای خوبم به فریادم برس  افتاده ام از پا

ولی باور نکردی

گفتم از نامهربان بودن پشیمان میشوی فردا

ولی باور  نکردی

گفتم از ناباوری مردم بیا و باورم کن

کم کن آزارم که می مانی تک و تنها

ولی باور نکردی

ای خدا …

کو در باز امیدی 

                           که به رویم تو نبستی

نه تحمل به اسارت

                           نه امیدی به رهایی

غصه بعد از غصه غم دنبال هم

     ضربه روی ضربه ماتم پشت هم

من نمیدونم چرا این زندگی

     بر سرم بارد مصیبت دم به دم

مستی ام درد منو دیگه دوا نمیکنه

           غم با مرگ ، مگر قلب مرا رها کنه

خدا …

من حدود دو سه ساعت دیگه میام پیشت

                              باید ببینم طناب دارم کی آماده میشه

جواب نابودیه جوونی مو کی میخواد بده

                              خودم یا عشقم یا سهل انگاریه جامعه  

یعنی میگی اینا همه آزمایش الهی بود

                              یا رویه پیشونیه من یه جایه سیاهی بود

خوب بود یا بد دیگه تمام شد

                              فقط زندگیه من این وسط حروم شد

اره چون میخوام حسابی من آماده شم

                              چون چند ساعت دیگه میدونی تو آتیشم

چرا اون منو نمی خواد           چرا پیشمم نمی یاد

چرا از اشک چشمام             دلش به رحم نمی یاد

آخه اون که پناه منه              امید و تکیه گاه منه

واسه چشماش میمیرم          آخه این…  گناه منه !

فراموش کن کسی رو که هرگز به دست نمی یاد

                                      بدست بیار کسی رو که هرگز نمره از یاد

چاره ای نیست انگار باید             برم و رو دلم پا بزارم

بدون که  جزئی از عاشقیه           برم و تو رو تنها بزارم

نگو که تنها میمونی

                  تو عاشقی خبری نیست ...

                                            آخــرش تـنـهـا میمونی !

من اگه کسي رو داشتم        ديگه در به در نبودم

با غم و غربت و اندوه             ديگه همسفر نبودم

اگه زخم نخورده بودم             توررو باور نمي کردم

توي اين حسار پر درد             با غمت سر نمي کردم

عمريه شب زده بودم              پشت گريه صدات کردم

از پس آيينه ي اشک              تا هميشه نگات کردم

اگرعشق معناي مرگه            مسلخ پائيز و برگه

قصه ي عشق و حقيقت         قصه ي گل و تگرگه

آخه دردم درد تو بود               درد دور از من و ما بود

شکل تنهايي غربت                سرنوشت آدما بود

     با تمنای دل تو                       دل و سپردم به دستت   

     ساده بودم و خیانت                به من عمری بوده نزدت

دست ازم بکش چون دلم دیگه دوستت نداره   

                      میخواد بره و تو خفت واست ظلمت و جا بزاره

چشمامو به تو سپردم توی لحظه های تردید   

                      بی وفا چشم تو حتی   حال چشمامو نپرسید

تو میخوای که من ندونم پیش من باشی اسیری

                      برو پیش اون که میخوای بدونه نگاش بمیری

            برو دیگه می خوام بری تو یاد من نباشی و بمیری